این روزها در جامعه ، دولت و در بین اندیشمندان بحثهایی  در مورد صرفه جویی بنزین ، هدفمند کردن یارانه ها و یا بحث سوخت یا انرژی های جایگزین در حمل و نقل ، صنعت و یا دیگر بخشها است. البته هر چند که بسیار دیر است ولی ماهی رو هر وقت از آب بگیری، تازه است .

بنزین در جامعه ما یه چیز خاصه ، خوراکی نیست ولی همون نقشی رو بازی می کنه که قلب در بدن . کمی تغییرات بر بازار عرضه آن می تواند تاثیرات بسیاری را در جامعه ما بگذارد. همونطور که مدیر موفق کسی است که همیشه بین زیر دستاش تقسیم قدرت ایجاد کنه تا بوسیله آن بتواند مدیریت خوب و متوازن و بدون فشاری رو انجام بدهد ، در جامعه نیز مدیر موفق کسی است که بتونه با ایجاد فراوانی و تنوع ، انحصار رو خارج کنه و نگذاره که زندگی مردم و یا اقتصاد مملکت منحصر به چند کالا بشود . برای مثال با زیاد کردن وسایل حمل و نقل عمومی ، تاثیر گران شدن کرایه تاکسی رو کمرنگ تر کرد . با زیاد کردن و متنوع کردن سبد خرید خانوار ، نقش تک عاملی رو کمرنگ تر کرد و....

از همه اینها بگذریم ، از تمامی مواردی که بیان شد عامل مهمتر ، تاثیر گذارتر و حیاتی تر بنزین است . بنزین سوختی است که نقش بسیار مهمی در حمل و نقل ما دارد و همه ما نیز با تاثیر مستقیم این کالا حتی بر روی آب خوردنی خودمان آشنایی کامل داریم . سوبسید بسیار زیاد بر روی این کالا یک سود برای مردم و بسیار  ضررها  برای همین مردم دارد . در واقع می توان گفت تنها عاملی که باعث می شود دولت مجبور به دادن میلیاردها دلار سوبسید بر روی این کالا شود را قدرت خرید بسیار پایین عامه مردم دانست . البته عامل دیگری مثل پایین بودن سطح تولید بنزین در داخل کشور و وارداتی بودن این کالا ، عامل دیگری است که اقتصاد ما را می آزارد. در حال حاضر یک لیتر بنزین حدود 400 تومان قیمت دارد که دولت را با یارانه گزاف ، مجبور به فروش لیتری 80 تومان می کند . یعنی اگر شما در هر بار 40 لیتر بنزین بخرید ،  3200 تومان آنرا شما و 12800 تومان آنرا دولت باید پرداخت کند و این یعنی فاجعه . ما باید باور کنیم که دولت انسان دیگری شبیه به ما نیست که حسابی سوای ما داشته باشد . دولتها مجموعه ای از خود مردم هستند که با پول مردم کارهایی را به نمایندگی از خود مردم انجام می دهند. پس اگر بخواهیم در جواب این سوال که چه کسی باید هزینه بالای این سوبسید را بدهد ، باید بگوییم خودمان . اگر بخواهیم بگوییم : وظیفه دولت است که سوبسید بدهد ، در واقع چشم خود را بروی واقعیت ها بسته ایم. در واقع برای یک مدیر دولت شاید راحترین کار این باشد که به مدیران خود بگوید : این سوبسید را بدهیم تا اقتصاد وابسته به نفت ما فعلا تکان نخورد و مردم نیز زیاد ناراضی نشوند. ولی باید مردم اجازه چنین کاری را ندهند و روش بهتری را از دولت خود طلب کنند . البته هر گونه تغییر بر روی بنزین باید با مطالعه بسیار قوی همراه باشد ، زیرا هر کار ناسنجیده بمعنی کبریت است برای بنزین . دولت باید با مطالعه زیاد ابتدا تنوع و گسترش جایگزین بنزین را معرفی و کاربردی کند ، سپس خود بنزین را . شکر خدا در این سال بهترین شرایط برای مملکتمان بوجود آمده که همان ذخیره ارزی فراوان است به برکت بالا رفتن قیمت نفت و رسیدن نفت به بشکه ای 60$ برای نفت ایران. اگر اکنون با چنین شرایطی اقدام نکنیم شاید دگر فرصتی پیش نیاید .

             ادامه دارد...